“Op zondag kregen wij een stuiver. Daarmee kon je naar de film bij het speeltuingebouw. Dan moest je wel snel zijn, anders was de eerste voorstelling al vol. Wie heel slim was ging dus ruim van tevoren naar het clubgebouw en dan rende je na afloop snel door naar de andere speeltuin, dan kon je met hetzelfde kaartje twee films zien.”
Bewoners halen met graagte herinneringen op aan hun jeugdin de Oosterpark. De wijk wordt geroemd om zijn gezelligheid en saamhorigheid. Een plek waar kinderen konden spelen en zichzelf konden zijn. Men had het krap, maar dat gold voor iedereen. Die armoe schiep een band. “Er waren veel problemen, ook met drank, maar dat maakte juist dat er gefeest kon worden. Elke aanleiding was goed, misschien als tegenwicht. Om de ellende te ontvluchten”, vertelt een bewoner. “Maar overal lag de dweil schoon voor de deur, altijd die witte dweil”, vertelt een ander. “Iedereen lette op elkaar en elkaars kinderen. En als dat nodig was, werd er wel es een oorvijg uitgedeeld. Daar was je niet bang voor.”
Knusse sfeer
Drie avonden hebben Rob Heiligers en partners het Treslinghuis met een zekere nostalgie gevuld. Onder de titel “Zo was het, zo is het…” werden bewoners uit de Oosterparkwijk opgeroepen met hun foto’s en herinneringen naar het Treslinghuis te komen. Daar wachtte hun een aangename verrassing. Al hun verhalen werden ter plekke teruggespeeld. Dat leidde tot veel herkenning en een sterke verbonden sfeer. De toch wat kale, hel verlichte zaal in het Treslinghuis kreeg zo waar iets van een huiskamer; het publiek zat knus bij elkaar te genieten van ‘hoe het was’…
Tsja, wat kan er in de huidige tijd op tegen de smaak van het ijsje uit je jeugd.
Weinig?
ZAAL VOL VERHAAL
Drie keer terugspeeltheater in oktober en november
Santelli viert haar verhuizing naar de prof. Enno Dirk Wiersmastraat samen met bewoners en wijkorganisaties. De Oosterpark saai? Welnee! Onder de noemer OosterGoud laten bewoners aan elkaar zien en weten dat het uitstekend toeven is in hun wijk.
4 november: in het Treslinghuis
Bewoners halen met graagte herinneringen op aan hun jeugdin de Oosterpark. De wijk wordt geroemd om zijn gezelligheid en saamhorigheid. Een plek waar kinderen konden spelen en zichzelf konden zijn. Men had het krap, maar dat gold voor iedereen. Die armoe schiep een band. “Er waren veel problemen, ook met drank, maar dat maakte juist dat er gefeest kon worden. Elke aanleiding was goed, misschien als tegenwicht. Om de ellende te ontvluchten”, vertelt een bewoner. “Maar overal lag de dweil schoon voor de deur, altijd die witte dweil”, vertelt een ander. “Iedereen lette op elkaar en elkaars kinderen. En als dat nodig was, werd er wel es een oorvijg uitgedeeld. Daar was je niet bang voor.”
Knusse sfeer
Drie avonden hebben Rob Heiligers en partners het Treslinghuis met een zekere nostalgie gevuld. Onder de titel “Zo was het, zo is het…” werden bewoners uit de Oosterparkwijk opgeroepen met hun foto’s en herinneringen naar het Treslinghuis te komen. Daar wachtte hun een aangename verrassing. Al hun verhalen werden ter plekke teruggespeeld. Dat leidde tot veel herkenning en een sterke verbonden sfeer. De toch wat kale, hel verlichte zaal in het Treslinghuis kreeg zo waar iets van een huiskamer; het publiek zat knus bij elkaar te genieten van ‘hoe het was’…
Tsja, wat kan er in de huidige tijd op tegen de smaak van het ijsje uit je jeugd.
Weinig?
ZAAL VOL VERHAAL
Drie keer terugspeeltheater in oktober en november