21 november: in het Centrum voor Jeugd en Gezin

Trainster Wendela Karssenberg vertelt na afloop van de workshop de bedoeling:  ‘Het gaat om het plezier in het contact, niet om de prestatie. Elkaar aanraken, knuffelen, complimentjes geven. Samen iets doen. Dat is wat het zo gezellig maakt’. En dat was precies wat er te zien en te merken was, die zaterdagochtend, bij de ouder-kind acrobatiek in het Centrum voor Jeugd en Gezin. Zeven ouders met negen kinderen die met elkaar bezig zijn. Lachend, zoekend, geconcentreerd, stilletjes genietend of even weer helemaal los. Kinderen die joelend door het zaaltje rennen; de boog moet even ontspannen.

Vier zaterdagen telde de reeks workshops, genoeg om de smaak te pakken te krijgen. Een van de moeders, vertelt over haar zoontje: : ‘Ik ben op de proefles geweest en daar merkte ik dat je niet perse lenig hoeft te zijn om toch samen iets te kunnen doen. Mijn zoontje is vier en heeft een motorische achterstand, vergeleken met zijn leeftijdsgenootjes. Hij liep pas op zijn tweede jaar en ook nu merk ik dat hij vaak wat onzeker is, instabiel. Dit is een goede oefening. Binnen de acrobatiek is de sfeer veilig, geborgen. Je kan iets uitproberen en het hoeft niet meteen te lukken. Dat is heel anders dan op een club.’

Trots
Niet alles hoeft meteen te lukken en presteren is geen noodzaak. Toch is het verbluffend om te zien wat de kinderen met hun ouders na drie lessen al neerzetten. Kinderen die hoog op de handen van hun ouders staan. Over het hoofd glijden en dan voor weer op de knieën landen; dan zijwaarts op één been, losse handen. ‘En dan nu de handen boven je ogen en turen. Dit heet de indiaan’, zegt Wendela. In een andere oefening zweven ze aan de handen van twee ouders in één zwaai op de nek van hun vader of moeder. Even trots kijken als het gelukt is en dan, vallend weer in één zwaai terug. Je moet maar durven!

Vertrouwen
Veel spelletjes zijn ook een oefening in vertrouwen. Als je je stijf als een plank laat vallen, moet je zeker weten dat je vader of moeder je opvangt. ‘Denk om de euro’, geeft Wendela als aanwijzing aan de kinderen, ‘die klem je strak tussen je billen’.  Prompt worden de billen aangespannen, waardoor je minder gemakkelijk dubbelvouwt. Vallen maar.
Afsluitend worden er pizza’s gebakken. De kinderen gaan ontspannen op hun buik liggen en worden door de ouders gekneed. Dan mag iedereen om de beurt roepen wat er op de pizza moet: geraspte kaas, plakjes salami, olijven. Elk beleg wordt door de ouders op de rug van de kinderen verbeeld. De rollen draaien zich om en nu spelen de ouders voor pizza en zijn de kinderen bakker. ‘Denk erom’, zegt Wendela, ‘je mag niet kietelen.’  Wel verleidelijk natuurlijk, maar iedereen weet zich (de meeste tijd) in te houden. Ook hier worden de pizza’s lekker belegd, met natuurlijk extra veel rode saus die met volle handen over de rug wordt gemasseerd.

presentatie
Anderhalf uur duurt de workshop, met een korte pauze. Dat is lang voor jonge kinderen en niet iedereen houdt het vol. Hoeft ook niet. Dan zet je je gezellig aan de koffietafel en blaas je even iets eerder uit. ‘Volgende week is het de laatste keer. Dan gaan we eerst een uur alles oefenen. Om elf uur mogen je opa en oma binnenkomen, en natuurlijk je broertjes en zusjes en vriendjes, als je die hebt. Dan kunnen zij zien wat jullie allemaal hebben geleerd.’

Wordt vervolgd?

OUDER-KIND ACROBATIEK: ‘LEKKER SAMEN BEZIG’
Vier zaterdagen in november

Het CJG Oosterpark is een ontmoetingsplek voor ouders, aan de Resedastraat in ‘de Blokhut’.  Maandag. Dinsdag en vrijdag is er inloopochtend van 8.30 tot 11.30 uur.